GAMBIA GEZONDHEID
Keuze die je niet wilt maken
Stel je voor...
Dat je ziek bent en een bed nodig hebt, maar dat bed al gedeeld wordt met twee, soms drie anderen.
Dat je geen eigen plek hebt. Geen rust. Geen privacy. Alleen noodgedwongen samen.
Stel je voor dat je een chemokuur moet ondergaan… maar dat je niet eens een eigen bed hebt.
Dat je zittend op de rand van iemand anders zijn bed je behandeling krijgt. Dat je hulp nodig hebt, maar dat de medicatie er simpelweg niet is. Niet omdat iemand het tegenhoudt, maar omdat het er gewoon niet is. Dat een operatie nodig is… maar dat die niet kan doorgaan omdat er geen infuusnaalden beschikbaar zijn.
Kwetsbaar en afhankelijk
Dit is wat wij hebben gezien bij Kanifing Hospital en Royal Victoria Teaching Hospital. Ziekenhuizen waar keihard gewerkt wordt. Waar mensen met toewijding en kennis alles doen wat binnen hun mogelijkheden ligt. Maar waar die mogelijkheden simpelweg beperkt zijn. In een land waar de zorg toegankelijk en laagdrempelig moet blijven, maar waar de financiële steun vanuit de overheid niet voldoende is, ontstaan dit soort situaties. Dit zijn geen uitzonderingen. Dit is dagelijkse realiteit.
En misschien is de belangrijkste vraag wel: hoe kan dit? Niet door onwil. Niet door verkeerde keuzes. Niet door corruptie. Dit is armoede. Echte armoede. Een realiteit waar mensen zelf nauwelijks invloed op hebben. En waarin ze afhankelijk zijn van hulp van buitenaf.
Zorgsysteem onder grote druk
De gezondheidszorg in Gambia staat daarmee voor een complexe uitdaging: de wil en inzet zijn aanwezig, maar de middelen ontbreken. Hierdoor ontstaat een situatie waarin zorgverleners dagelijks moeten werken binnen de grenzen van wat mogelijk is, in plaats van wat nodig is.
Deze bezoeken onderstrepen hoe essentieel aanvullende ondersteuning is. Investeringen in basisvoorzieningen, medische materialen en apparatuur zijn geen luxe, maar een noodzakelijke stap om de zorg structureel te verbeteren en patiënten de behandeling te bieden die zij nodig hebben.
Besef.....
In een land waar de zorg toegankelijk moet blijven voor iedereen, maar waar de financiële ondersteuning niet toereikend is, ontstaan dit soort situaties. Zorgverleners werken met enorme inzet en toewijding, maar zijn gebonden aan wat er beschikbaar is. Wat wij hebben gezien, maakt één ding duidelijk: dit zijn geen kleine tekorten, maar structurele uitdagingen.
Een bezoek dat niet loslaat
Confronterend
Tijdens onze verkenningsreis in Gambia brachten we een bezoek aan Shelter for Children and Home for Elderly. Een plek waar wekelijks gevonden baby's en verlaten/verstoten kinderen door de politie worden binnengebracht. Een plek die bedoeld is als veilige haven, maar waar de realiteit confronterend zichtbaar wordt.
Kinderen slapen hier met meerdere tegelijk in één bed. Soms zelfs met vier. Er zijn simpelweg niet genoeg middelen. Hoewel de overheid financieel ondersteunt, is dit lang niet toereikend om te voorzien in basisbehoeften zoals bedden en voeding.
Extra uitdaging
Wat ons het meest raakte, was de situatie van een jong meisje met spastische tetraplegie. Door ernstige slikproblemen is zij volledig afhankelijk van aangepaste, vloeibare voeding. Voeding die essentieel is, maar tegelijkertijd extreem kostbaar.
En juist daar ontstaat een pijnlijke realiteit. In een omgeving waar middelen schaars zijn, betekent dit dat er keuzes gemaakt moeten worden. Keuzes die eigenlijk niet te maken zouden mogen zijn. Want hoe verdeel je wat je hebt, als één kind zoveel extra nodig heeft om überhaupt te kunnen eten?
De realiteit is dat zij niet krijgt wat ze nodig heeft. En dat geldt breder: er is structureel tekort aan basisvoorzieningen binnen het weeshuis.
Dit bezoek liet ons niet los. We hebben direct doorgevraagd waar de grootste nood zat en zijn in actie gekomen. Onze chauffeur bood spontaan aan om langs meerdere apotheken te rijden. Samen hebben we alles verzameld wat nodig was.
Uiteindelijk hebben we voor haar voor één maand aangepaste voeding kunnen inkopen. Een eerste stap, maar zeker geen oplossing voor de lange termijn.
Dit onderstreept precies waarom we doen wat we doen.
Niet wachten tot later. Maar doen wat nú mogelijk is.